Wiedzma Opiekunka t. II by GROMYKO OLGA

Author:GROMYKO OLGA [GROMYKO OLGA]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-08T10:00:51.442000+00:00

53

Krasnolud najeżył się i sięgnął po trzeci kufel – Or-sany. Najemniczka go nie ruszyła i teraz również nie wyraziła protestu.–W każdym razie w Arlissie trzeba się będzie pilnować – skonkludowała, z roztargnieniem

poszczypując pajdę chleba. – Leszy wie które gorsze: udajce czy syreny z wampirami rasistami.

Rolar zgrzytnął zębami tak, że mięśnie żuchwy zadrgały pod skórą jak żywe, ale zmilczał. Mnie zrobiło się lżej na sercu – chleb jedli wszyscy, a kupiony w Brasie ogniojad nikomu nie zaszkodził. Oczywiście ufałam Smółce, ale strzeżonego… Rolara i Orsanę kobyłka widywała na co dzień, ale z rana jakoś dziwnie na nich zezowała i starała się trzymać z daleka. Prawdopodobnie nie odpowiadał jej smród kotów, który wyczuwałam nawet ja. Pod osłoną nocy paskudne zwierzaki dokonały bezczelnej dywersji i oznaczyły buty moich towarzyszy, i to tak sumiennie oraz solidnie, że aluzje na temat paskudnego smrodu byłyby co najmniej nietaktowne. Przyjaciele i beze mnie byli całej sprawy zupełnie świadomi.

–Z syrenami też jest problem – chmurnie dodał krasnolud, próbując nie patrzeć na

smętnego Rolara. – Użyły krakenów i zniszczyły wszystkie mosty, ani wpław, ani brodem nie

pozwalają się przeprawić, tylko topią bez gadania. Wzdłuż rzek ponatykali lag z ostrzeżeniami,

desek z chamskimi napisami i nie chcą słyszeć o żadnych rozmowach. Leszy wie co je naszło.

Wampir z wściekłością uderzył pięścią w stół, powodując, że wzdłuż deski wystrzeliło długie pęknięcie.

–Świat oszalał! I na co patrzy ten przeklęty Dana-wiel?

–Dawno go nie widziałem. Nikt nie widział. Przecież wiesz, że on i bez tego niezbyt chętnie kontaktował się z lądowymi, wszyscy się tylko dziwili, jak ty się z nim tak dobrze dogadywałeś. Ech, Rolar, nie powinieneś był wyjeżdżać. Byłeś jedynym, kogo ona przynajmniej czasami słuchała. Na tobie się trzymała cała…

–Wystarczy tego! – Wampir gwałtownie wstał, prawie przewracając krzesło na podłogę. – Jedziemy do Arlissu. Natychmiast!

Miałam wrażenie, że nasz ewentualny sprzeciw pozostałby w tej sytuacji totalnie niezauważony.

Rozdział szósty

W odróżnieniu od Dogewy granicę Arlissu stanowił W nie las, a rzeka, która zamykała dolinę w okrągłej pętli. Nie jechaliśmy traktem, tylko bezpośrednią ścieżką z Kuriaków, w związku z czym w okolicy nie było ani punktu granicznego, ani wampirów jako takich. Kilka łokci od przeciwległego brzegu zaczynał się stary las, przeważnie dębowy, lecz wiatr już donosił tu nasiona z Jesionowego Grodu i na polankach jaśniały młode pędy białych jesionów, u których korzeni masowo kwitły Elfiell Viresta, złote elfie dzwonki.

–I jak mamy zamiar się przeprawić? – chmurnie spytała Orsana, ściągając wodze i

zeskakując z konia dwa sążnie przed granicą wody. Pływające przy brzegu bezkształtne

łachmany, będące kiedyś ubraniem, były wcale wymowne.

Dokładnie tak, jak uprzedzał krasnolud, po moście nie został nawet ślad. Pachniało mułem, czymś stęchłym i jeszcze jakimś paskudztwem, które zabarwiło wodę na nienaturalny czerwonawy kolor.

Pociągnęłam nosem i pewnym głosem oznajmiłam:

–Wóda jest zatruta.

–Wolho, to przecież rzeka – niepewnie zaprzeczył wampir. – Jak można ją zatruć?

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.